Moja historia jako mamy zaczęła się bardzo zwyczajnie.
Z miłością, nadzieją i poczuciem, że „dam radę”, że wychowam moje dzieci w domu pełnym miłości i spokoju.

Ale kiedy urodziło się trzecie dziecko, a ja po przerwie wróciłam do pracy na etacie i jednocześnie otworzyłam gabinet, coś zaczęło się we mnie kruszyć.
Brałam na siebie coraz więcej. Chciałam być dobrą mamą. Dobrą specjalistką. Dobrą żoną.
Chciałam ogarnąć wszystko i wszystkich.

I przez długi czas naprawdę wierzyłam, że wystarczy się bardziej postarać.

Moment, w którym zaczęłam czuć, że to wszystko mnie przerasta

Aż w końcu przyszły dni, w których nie miałam już z czego dawać.
Byłam zmęczona, przeciążona i coraz częściej reagowałam z miejsca napięcia, a nie z bliskości.

Krzyczałam częściej, niż chciałam.

I za każdym razem czułam, że to nie jest to, kim chcę być jako rodzic.

Zauważyłam, że każde z moich dzieci zaczęło radzić sobie po swojemu.

Jedno się wycofywało.

Drugie zamykało w sobie i nie chciało ze mną rozmawiać.

Najmłodsze reagowało emocjami, których nie umiałam wtedy unieść.

Kiedy zrozumiałam, że coś musi się zmienić

Wtedy dotarło do mnie, że jeśli nic nie zmienię,  ta przepaść między nami będzie się tylko pogłębiać.

I że mogę stracić to, na czym najbardziej mi zależało – żeby moje dzieci chciały ze mną rozmawiać i żeby dom był dla nich bezpieczną bazą, do której wraca się wtedy, gdy w życiu robi się trudno.

Wiesz… nie zawsze tak było.

Na początku byłam spokojną mamą. Czytałam książki o wychowaniu. Miałam plany. Chciałam robić wszystko „dobrze”. Tak, żeby moje dzieci dorastały w spokoju.
Żeby miały szczęśliwy dom, bez lęku i napięcia.

W mojej pracy wielokrotnie widziałam, jak bardzo dzieciństwo wpływa na dorosłe życie.
Jak brak bezpieczeństwa, ciągłe napięcie czy poczucie bycia niewidzianym wracają po latach – w relacjach, emocjach, zdrowiu.

Bardzo chciałam, żeby moje dzieci nie musiały się z tym mierzyć.
Żeby dom był dla nich miejscem, które wspiera – a nie rani.

Ale potem przyszło zmęczenie. Praca. Obowiązki. Presja, żeby być idealną. I nagle okazało się, że nie mam już siły na spokój.

Zaczęłam reagować inaczej, niż chciałam jako mama

Krzyk stał się moim automatycznym trybem. Bo nikt mi nie powiedział, co robić, gdy jestem już wykończona. Gdy dziecko nie słucha po raz dziesiąty. Gdy mam dość.

I im bardziej krzyczałam, tym gorzej się czułam. 

A im gorzej się czułam… tym więcej krzyczałam.

Dlaczego sama wiedza nie wystarcza

Moim największym problemem nie był brak miłości do dzieci.

Ani brak wiedzy.

Moim problemem był brak praktycznych narzędzi na moment przeciążenia.
Tych, które działają wtedy, gdy jesteś już na granicy.

Jako psycholog znałam teorię.

Ale teoria to jedno – a codzienne rodzicielstwo, zmęczenie i przeciążenie to drugie.

Wiedza nie chroni przed przeciążeniem. Narzędzia – tak.

I wiesz co?
Wielu rodziców zostaje z tym samych – bez wsparcia i bez konkretnych wskazówek.
Zakładamy, że „powinniśmy wiedzieć”.
Że „inni sobie radzą”.
A gdy nie wychodzi – bierzemy winę na siebie.

A to nie wina.
To brak umiejętności, których nikt nie uczy w praktyczny sposób.

Zdanie mojego syna, które mnie zatrzymało 

Punkt zwrotny przyszedł, gdy mój 6-latek powiedział: ‘Mamo, dlaczego jesteś taka zła?’

I wtedy zrozumiałam: jeśli nic nie zmienię, moje dzieci będą pamiętać mnie jako krzyczącą matkę.  Nie jako mamę spokojną i wspierającą, ale jako kogoś, przy kim było zbyt dużo napięcia i niepokoju.

Nie chciałam tego. Postanowiłam, że znajdę sposób – dla siebie siebie i dla nich.

Najpierw przeczytałam dziesiątki książek o regulacji emocji.

Próbowałam technik oddechowych. Medytacji. Afirmacji.

Niektóre działały… przez chwilę. Inne w ogóle.

Ale powoli zaczęłam rozumieć, co naprawdę działa. I co najważniejsze – dlaczego.

Co naprawdę zmieniło wszystko

Potem zapisałam się na warsztaty z Pozytywnej Dyscypliny.  I to był moment, który naprawdę zmienił moje podejście do rodzicielstwa.

Nie dlatego, że nauczył mnie „być spokojną”.
Ale dlatego, że pokazał mi coś zupełnie innego:

– że nie muszę być idealna,
– że mogę popełniać błędy i je naprawiać,
– że mogę prosić o pomoc,
– i że odpowiedzialność w rodzinie nie musi spoczywać na jednej osobie.

Po raz pierwszy ktoś nazwał to, co przeżywałam:
to nie był brak kompetencji.
To było przeciążenie